The Truman Show

Can I have a picture with you? Een vraag waarmee ik nu toch al enkele keren geconfronteerd ben geweest. Nochtans zijn we hier in de expatmetropool verre van de enige westerlingen. Nu, zoals alles went ook dit wel, al is het Truman show gevoel toch nooit ver weg. Want op de een of andere manier valt alles steeds net te goed in zijn plooi. Op zoek naar een klein “Peking duck” restaurantje in de Beijingse Hutongs, even de weg kwijt en daar komt al een riksja aan. Een echte Chinees, maar met een blad waar ons restaurant ook op terug te vinden is. Toeval...? Scheelt er iets aan het appartement? Even naar de overkant van de straat en Alice (onze agent) staat te springen om ons te helpen. Ook de helpende hand van ons chinees studentje kwam net op het goede moment en toekomen aan het Belgisch pavilioen op de expo, voor een gesloten deur staan maar dankzij een vriendelijke baarvrouw toch nog binnen raken, het loopt allemaal echt wel vlot hier. Verder krijg ik soms ook de indruk dat ik steeds de zelfde mensen tegenkom, maar dan net iets anders. Het stiekem kijken van de vooral jongeren past hier ook wel bij en natuurlijk niet te vergeten de miljoenen camera’s die overal, maar dan ook overal op ons gericht zijn...

Het onveiligheidsgevoel wordt hier systematisch hoog gehouden door alle voorzorgsmaatregelen die er getroffen worden. Overal camera’s, politie die af en toe in formatie door de straat marcheert en de systematische rugzakscan aan elke metrohalte doen denken aan een immense angst voor aanslagen. Met als hoogtepunt de controle aan de wereldexpo. Ik werd er volledig gefouieerd en ook mijn portefeuille en schoenen werden grondig onder de loep genomen. Elke diende te drinken van haar water, haar zonnecrème én deo gebruiken. Dit om zeker te zijn dat er geen bijtende producten binnengesmokkelt worden. Nochtans of misschien dankzij (al betwijfel ik dit) is deze grootste grootstad er een waar ik mij echt wel veilig voel. Een heel verschil met Parijs, Madrid, Brussel..