take off...

Met enkele dagen vertraging komt deze blog dan toch nog op zijn pootjes terecht. Dit dankzij een eerste rustpunt na drie dagen overvol met nieuwe impressies, ervaringen en gewenning aan dit kersverse leventje zo’n kleine 10000 km verwijderd ons o-zo-kleine, onbekende België.

Onbekend, want hoe graag men hier ook contact wensen te leggen met Steven de westerling, hoe genant ze het steeds weer vinden om toe te geven dat ze ons Belgenland niet kennen. Ook Brussel of Hoofdstad van Europa laat geen belletje rinkelen. Dit op 1 oudere uitzondering na dan die hem nog iets meende te herinneren van de wereldoorlog. Sindsdien kom ik dus uit dat kleine landje naast Frankrijk.

En laten we daar deze blog dan ook maar starten.

Maandag, kort na de middag is het dan zover, samen met Roos gaan we langs de eerste douane. We kijken achterom, nog een laatste maal zwaaien naar de halve familie en we gaan er vandoor, op naar het vliegtuig. Hainan Airlines verwelkomt ons met een chinees avondmaal, zo rond 2u s middags. Blijkbaar werden we meteen naar de Chinese tijd versast. Buiten de krappe zeteltjes viel het vliegtuig best wel mee. K zal het maar steken op het grootte verschil tussen ik en de Chinezen. En dat communicatie niet van een leien dakje ging lopen, daar had ik mij al op voorbereid, maar dat ze mij op het vliegtuig een koffie serveren in plaats van een zwarte thee, daar had ik het toch wel wat moeilijk mee. Nu, we zijn flexibel en zodus heb ik daar mijn eerste koffie in jaren gedronken.

Toegekomen in Shanghai airport, dinsdag om 6u30 lokale tijd vliegen we er meteen in door de maglev te nemen naar de city center. Dit is een magnetische trein die zweeft boven zijn spoor en daardoor heel erg snel kan gaan. Helaas was het bij ons nog te vroeg en ging ie nog niet op topsnelheid waardoor wij maar een “schamele” 300 km/u haalden. En eerlijk gezegd, zo speciaal was deze maglev nu ook weer niet.

De metro erna trok al wat meer op hoe we Shanghai voor ons zagen. Op spitsuur voor het eerst in de Shanghaieese metro, t is een belevenis! We dachten vlak bij ons hostel te zijn, maar met bagage voor 5 maand en ondertussen een heel erg drukkende warmte was elke meter toch wel een uitputting. Net op het moment dat de ergernissen van alle gapende chinezen in ons naar boven kwamen komt Tony zijn hulp aanbieden, een studentje in zijn laatste jaar middelbaar die zijn engels wat wenst te oefenen met ons en graag onze zak een eindje helpt dragen. Een welkom gebaar en een eerste aangename ervaring met de chinezen. Een zakcentje wou hij niet, maar ons gsmnummer maar al te graag. Dat kreeg hij met alle plezier want ook hij had het gewicht van de valies toch wel wat onderschat.

Na een verfrissende douche in de hostel zijn we meteen de stad in getrokken om een idee te krijgen van deze immense stad. Maar ook om de eerste zaken te regelen.

S’avonds nog een Jintao gedronken (chinees bier) op het dakterras van de hostel waar een fantastisch zicht was op pudong met zijn grote torens die zot verlicht zijn.

De volgende dag was het weer vroeg uit de veren om op tijd aan de universiteit te raken. Een nutteloze onderneming, want daar bleek dat we ons maar 7 september moeten inschrijven. Nu, we waren niet de enigen die daar stonden te draaien en zo was er al de eerste kennismaking met enkele schoolgenootjes. S middags langsgeweest op mijn mogelijk kot, en ik ben nu niet echt kieskeurig, maar het was er om het zacht uit te drukken toch niet al te proper. Terug op de hostel zijn we op een sympathieke Berliner gebotst die al vier dagen hopeloos op zoek was naar een appartement. De beslissing was er snel om met ons drie zelf iets te huren en zo kwam het ervan dat we in de late namiddag in het immo-kantoor beland zijn.

Momenteel hebben we een optie op een mooi appartementje in Rainbowcity. Maar we zullen maandag pas nog eens terug gaan om te kijken of alles in orde is en dan definitief te tekenen. Want nu ontbrak er nog een bed en een kast. Ze beloofden ons wel dat dit in orde ging komen, maar op zo’n zaken moeten ze niet met onze voeten rammelen. Hopen dus dat maandag alles in orde is.

Nu dit min of meer in orde is en we maar 7 september terug op de unief moeten zijn profiteren we er van om al een eerste citytripje te doen naar die andere grote stad, genaamd Bejing. Dit ook omdat daar een vriendin van Roos gestrand is. Ons plan was om de dinsdagavond de nachttrein te nemen, maar bleek dat wij aan het misse station stonden. Voor niets een Tyfoon getrotseerd en helemaal doorweekt naar dat station gespurt. Daar ging onze trein, zonder ons. En ja, het bleek op het ticket te staan, maar daar is dan wel enige kennis van de Chinese taal voor nodig... Gelukkig mochten we het ticket omruilen zonder extra kosten. Roos heeft dan de dagtrein genomen, haar vriendin tegemoet, maar na mijn Sziget treinavontuur van 20uur had ik daar niet bepaald veel behoefte aan. Zodus heb ik besloten om s avonds de nachttrein te nemen.

En dit is dan ook de plek waar ik momenteel op mijn flaptop aan het typen ben. Nen slaaptrein van een niveau die ik nog maar zelden in europa gezien heb. Met persoonlijke tv, sletsjes en tafelkleedjes, ‘t is een mooie manier om Bejing tegemoet te komen...en dit eerste deeltje te beëindigen.