Massage en Souvenierstad

Massage, massage? De chinezen zijn er zot van en dus konden ook wij niet achterblijven. Na een hele dag toerist spelen in eigen stad hadden onze voeten dit wel verdiend. En voor de prijs moet je het niet laten hier, een uurtje professionele voetmassage, ‘n theetje en ondertussen een filmpje erbij voor de helft van wat je in België voor de cinema betaalt... Het was een mooie afsluiter van een mooie dag.

Een toerist die Shanghai bezoekt, die paradeert langs de Bund, Nanjing Dong Lu en slentert daarna door de “oude stad”. De eerste twee hadden we al achter de rug en nu was het dus tijd voor deel drie. Eens aangekomen waanden we ons inderdaad in een andere stad, maar helaas niet diegene die we voor ogen hadden. Dit deel had meer weg van souvenirstad dan echt authentiek te zijn. Toegegeven, de oude architectuur was aanwezig, maar in elk huis/gebouw steekt het vol van de souvenirwinkeltjes en uiteraard konden ook de Häagen Dazs, Mc Donalds en Starbucksen van deze wereld niet ontbreken. Voor mij een wat afschrikwekkend fenomeen, maar de Chinezen houden er duidelijk van. Want het zat er meer dan afgeladen vol. Een fenomeen die je in Shanghai wel meer tegenkomt, maar dit was toch wel een extreem geval. De nood was dan ook groot om even te bekomen van al deze drukte en zo zijn we in een moskee beland. Het bleek de oudste van de stad te zijn en een Canadese moslim/tourist heeft ons wegwijs gemaakt in het moslimwezen. Zo hebben we meteen eens een gebed meegemaakt. Best wel interessant om te zien hoe het eraan toe gaat daar. En dankzij deze man heel wat bijgeleerd over hun visie. Erg verrijkend en leuk te horen na de vele negatieve verhalen waarmee het islam telkens in het nieuws verschijnt.

Morgen helaas geen echte zondag voor mij, want die gekke chinezen zijn op het idee gekomen dat vakantiedagen ingehaald moeten worden in het weekend. En aangezien we volgende week 3 dagen vakantie hebben, moeten we de dagen dus deze en volgende week in het weekend inhalen. Een niet zo toffe gedachte maar veel discussie valt hier niet over te voeren. Rare jongens zou ik zo zeggen.

Bij deze heb ik dus ook mijn eerste week aan de unief hier overleefd. De proffen kunnen min of meer wel wat engels, maar bij de een is het toch al wel wat beter dan de ander. Ook het niveau van lessen is sterk wisselend. Nu, we zien wel hoe het verder loopt. Enkel die verplichte aanwezigheid, daar zou ik het nog wel eens moeilijk mee kunnen krijgen, het zal wennen worden. Van Chinees hebben we ondertusen al 3 lessen achter de rug en ik zie het nog steeds zitten, alvast een goede zaak! Nuja, veel meer dan klanken nabootsen en liedjes zingen hebben we nog niet gedaan, maar ’t is alvast een begin. Ik hoop echt dat ik binnenkort wat simpele conversaties kan houden met de lokale bevolking.

Want ja, we doen er alles aan om zo goed mogelijk te integreren in dit immense land. Onze eerste karaoké-avond zit er op, zijn de plannen er om binnenkort te gaan gamen in zo’n gaint chineese speelzaal. Daarnaast heb ik het begin deze week als eerste aangedurft om streetfood uit te proberen. Iedereen verwachtte hier dat ik een week met krampen ging rondlopen, maar gelukkig had ik er geen last van en de darmproblemen bleven dan ook uit. Sindsdien zijn we er hier behoorlijk aan verslaafd geworden en wordt er nog maar bitter weinig gekookt. We zien het als een sociaal project, goed voor de straateconomie, we leren de cultuur beter kennen, oefenen ons chinees met de verkopers en ja ze beginnen ons al te kennen. Telkens we nieuwe woordjes kennen, proberen we ze uit bij hen. Dit leid momenteel best wel nog tot grappige situaties. Maar met een lach, goede wil en veel gebaren geraak je er hier ook wel...