Massage en Souvenierstad

Massage, massage? De chinezen zijn er zot van en dus konden ook wij niet achterblijven. Na een hele dag toerist spelen in eigen stad hadden onze voeten dit wel verdiend. En voor de prijs moet je het niet laten hier, een uurtje professionele voetmassage, ‘n theetje en ondertussen een filmpje erbij voor de helft van wat je in België voor de cinema betaalt... Het was een mooie afsluiter van een mooie dag.

Een toerist die Shanghai bezoekt, die paradeert langs de Bund, Nanjing Dong Lu en slentert daarna door de “oude stad”. De eerste twee hadden we al achter de rug en nu was het dus tijd voor deel drie. Eens aangekomen waanden we ons inderdaad in een andere stad, maar helaas niet diegene die we voor ogen hadden. Dit deel had meer weg van souvenirstad dan echt authentiek te zijn. Toegegeven, de oude architectuur was aanwezig, maar in elk huis/gebouw steekt het vol van de souvenirwinkeltjes en uiteraard konden ook de Häagen Dazs, Mc Donalds en Starbucksen van deze wereld niet ontbreken. Voor mij een wat afschrikwekkend fenomeen, maar de Chinezen houden er duidelijk van. Want het zat er meer dan afgeladen vol. Een fenomeen die je in Shanghai wel meer tegenkomt, maar dit was toch wel een extreem geval. De nood was dan ook groot om even te bekomen van al deze drukte en zo zijn we in een moskee beland. Het bleek de oudste van de stad te zijn en een Canadese moslim/tourist heeft ons wegwijs gemaakt in het moslimwezen. Zo hebben we meteen eens een gebed meegemaakt. Best wel interessant om te zien hoe het eraan toe gaat daar. En dankzij deze man heel wat bijgeleerd over hun visie. Erg verrijkend en leuk te horen na de vele negatieve verhalen waarmee het islam telkens in het nieuws verschijnt.

Morgen helaas geen echte zondag voor mij, want die gekke chinezen zijn op het idee gekomen dat vakantiedagen ingehaald moeten worden in het weekend. En aangezien we volgende week 3 dagen vakantie hebben, moeten we de dagen dus deze en volgende week in het weekend inhalen. Een niet zo toffe gedachte maar veel discussie valt hier niet over te voeren. Rare jongens zou ik zo zeggen.

Bij deze heb ik dus ook mijn eerste week aan de unief hier overleefd. De proffen kunnen min of meer wel wat engels, maar bij de een is het toch al wel wat beter dan de ander. Ook het niveau van lessen is sterk wisselend. Nu, we zien wel hoe het verder loopt. Enkel die verplichte aanwezigheid, daar zou ik het nog wel eens moeilijk mee kunnen krijgen, het zal wennen worden. Van Chinees hebben we ondertusen al 3 lessen achter de rug en ik zie het nog steeds zitten, alvast een goede zaak! Nuja, veel meer dan klanken nabootsen en liedjes zingen hebben we nog niet gedaan, maar ’t is alvast een begin. Ik hoop echt dat ik binnenkort wat simpele conversaties kan houden met de lokale bevolking.

Want ja, we doen er alles aan om zo goed mogelijk te integreren in dit immense land. Onze eerste karaoké-avond zit er op, zijn de plannen er om binnenkort te gaan gamen in zo’n gaint chineese speelzaal. Daarnaast heb ik het begin deze week als eerste aangedurft om streetfood uit te proberen. Iedereen verwachtte hier dat ik een week met krampen ging rondlopen, maar gelukkig had ik er geen last van en de darmproblemen bleven dan ook uit. Sindsdien zijn we er hier behoorlijk aan verslaafd geworden en wordt er nog maar bitter weinig gekookt. We zien het als een sociaal project, goed voor de straateconomie, we leren de cultuur beter kennen, oefenen ons chinees met de verkopers en ja ze beginnen ons al te kennen. Telkens we nieuwe woordjes kennen, proberen we ze uit bij hen. Dit leid momenteel best wel nog tot grappige situaties. Maar met een lach, goede wil en veel gebaren geraak je er hier ook wel...

The Truman Show

Can I have a picture with you? Een vraag waarmee ik nu toch al enkele keren geconfronteerd ben geweest. Nochtans zijn we hier in de expatmetropool verre van de enige westerlingen. Nu, zoals alles went ook dit wel, al is het Truman show gevoel toch nooit ver weg. Want op de een of andere manier valt alles steeds net te goed in zijn plooi. Op zoek naar een klein “Peking duck” restaurantje in de Beijingse Hutongs, even de weg kwijt en daar komt al een riksja aan. Een echte Chinees, maar met een blad waar ons restaurant ook op terug te vinden is. Toeval...? Scheelt er iets aan het appartement? Even naar de overkant van de straat en Alice (onze agent) staat te springen om ons te helpen. Ook de helpende hand van ons chinees studentje kwam net op het goede moment en toekomen aan het Belgisch pavilioen op de expo, voor een gesloten deur staan maar dankzij een vriendelijke baarvrouw toch nog binnen raken, het loopt allemaal echt wel vlot hier. Verder krijg ik soms ook de indruk dat ik steeds de zelfde mensen tegenkom, maar dan net iets anders. Het stiekem kijken van de vooral jongeren past hier ook wel bij en natuurlijk niet te vergeten de miljoenen camera’s die overal, maar dan ook overal op ons gericht zijn...

Het onveiligheidsgevoel wordt hier systematisch hoog gehouden door alle voorzorgsmaatregelen die er getroffen worden. Overal camera’s, politie die af en toe in formatie door de straat marcheert en de systematische rugzakscan aan elke metrohalte doen denken aan een immense angst voor aanslagen. Met als hoogtepunt de controle aan de wereldexpo. Ik werd er volledig gefouieerd en ook mijn portefeuille en schoenen werden grondig onder de loep genomen. Elke diende te drinken van haar water, haar zonnecrème én deo gebruiken. Dit om zeker te zijn dat er geen bijtende producten binnengesmokkelt worden. Nochtans of misschien dankzij (al betwijfel ik dit) is deze grootste grootstad er een waar ik mij echt wel veilig voel. Een heel verschil met Parijs, Madrid, Brussel..

take off...

Met enkele dagen vertraging komt deze blog dan toch nog op zijn pootjes terecht. Dit dankzij een eerste rustpunt na drie dagen overvol met nieuwe impressies, ervaringen en gewenning aan dit kersverse leventje zo’n kleine 10000 km verwijderd ons o-zo-kleine, onbekende België.

Onbekend, want hoe graag men hier ook contact wensen te leggen met Steven de westerling, hoe genant ze het steeds weer vinden om toe te geven dat ze ons Belgenland niet kennen. Ook Brussel of Hoofdstad van Europa laat geen belletje rinkelen. Dit op 1 oudere uitzondering na dan die hem nog iets meende te herinneren van de wereldoorlog. Sindsdien kom ik dus uit dat kleine landje naast Frankrijk.

En laten we daar deze blog dan ook maar starten.

Maandag, kort na de middag is het dan zover, samen met Roos gaan we langs de eerste douane. We kijken achterom, nog een laatste maal zwaaien naar de halve familie en we gaan er vandoor, op naar het vliegtuig. Hainan Airlines verwelkomt ons met een chinees avondmaal, zo rond 2u s middags. Blijkbaar werden we meteen naar de Chinese tijd versast. Buiten de krappe zeteltjes viel het vliegtuig best wel mee. K zal het maar steken op het grootte verschil tussen ik en de Chinezen. En dat communicatie niet van een leien dakje ging lopen, daar had ik mij al op voorbereid, maar dat ze mij op het vliegtuig een koffie serveren in plaats van een zwarte thee, daar had ik het toch wel wat moeilijk mee. Nu, we zijn flexibel en zodus heb ik daar mijn eerste koffie in jaren gedronken.

Toegekomen in Shanghai airport, dinsdag om 6u30 lokale tijd vliegen we er meteen in door de maglev te nemen naar de city center. Dit is een magnetische trein die zweeft boven zijn spoor en daardoor heel erg snel kan gaan. Helaas was het bij ons nog te vroeg en ging ie nog niet op topsnelheid waardoor wij maar een “schamele” 300 km/u haalden. En eerlijk gezegd, zo speciaal was deze maglev nu ook weer niet.

De metro erna trok al wat meer op hoe we Shanghai voor ons zagen. Op spitsuur voor het eerst in de Shanghaieese metro, t is een belevenis! We dachten vlak bij ons hostel te zijn, maar met bagage voor 5 maand en ondertussen een heel erg drukkende warmte was elke meter toch wel een uitputting. Net op het moment dat de ergernissen van alle gapende chinezen in ons naar boven kwamen komt Tony zijn hulp aanbieden, een studentje in zijn laatste jaar middelbaar die zijn engels wat wenst te oefenen met ons en graag onze zak een eindje helpt dragen. Een welkom gebaar en een eerste aangename ervaring met de chinezen. Een zakcentje wou hij niet, maar ons gsmnummer maar al te graag. Dat kreeg hij met alle plezier want ook hij had het gewicht van de valies toch wel wat onderschat.

Na een verfrissende douche in de hostel zijn we meteen de stad in getrokken om een idee te krijgen van deze immense stad. Maar ook om de eerste zaken te regelen.

S’avonds nog een Jintao gedronken (chinees bier) op het dakterras van de hostel waar een fantastisch zicht was op pudong met zijn grote torens die zot verlicht zijn.

De volgende dag was het weer vroeg uit de veren om op tijd aan de universiteit te raken. Een nutteloze onderneming, want daar bleek dat we ons maar 7 september moeten inschrijven. Nu, we waren niet de enigen die daar stonden te draaien en zo was er al de eerste kennismaking met enkele schoolgenootjes. S middags langsgeweest op mijn mogelijk kot, en ik ben nu niet echt kieskeurig, maar het was er om het zacht uit te drukken toch niet al te proper. Terug op de hostel zijn we op een sympathieke Berliner gebotst die al vier dagen hopeloos op zoek was naar een appartement. De beslissing was er snel om met ons drie zelf iets te huren en zo kwam het ervan dat we in de late namiddag in het immo-kantoor beland zijn.

Momenteel hebben we een optie op een mooi appartementje in Rainbowcity. Maar we zullen maandag pas nog eens terug gaan om te kijken of alles in orde is en dan definitief te tekenen. Want nu ontbrak er nog een bed en een kast. Ze beloofden ons wel dat dit in orde ging komen, maar op zo’n zaken moeten ze niet met onze voeten rammelen. Hopen dus dat maandag alles in orde is.

Nu dit min of meer in orde is en we maar 7 september terug op de unief moeten zijn profiteren we er van om al een eerste citytripje te doen naar die andere grote stad, genaamd Bejing. Dit ook omdat daar een vriendin van Roos gestrand is. Ons plan was om de dinsdagavond de nachttrein te nemen, maar bleek dat wij aan het misse station stonden. Voor niets een Tyfoon getrotseerd en helemaal doorweekt naar dat station gespurt. Daar ging onze trein, zonder ons. En ja, het bleek op het ticket te staan, maar daar is dan wel enige kennis van de Chinese taal voor nodig... Gelukkig mochten we het ticket omruilen zonder extra kosten. Roos heeft dan de dagtrein genomen, haar vriendin tegemoet, maar na mijn Sziget treinavontuur van 20uur had ik daar niet bepaald veel behoefte aan. Zodus heb ik besloten om s avonds de nachttrein te nemen.

En dit is dan ook de plek waar ik momenteel op mijn flaptop aan het typen ben. Nen slaaptrein van een niveau die ik nog maar zelden in europa gezien heb. Met persoonlijke tv, sletsjes en tafelkleedjes, ‘t is een mooie manier om Bejing tegemoet te komen...en dit eerste deeltje te beëindigen.