Hallo allen,
Het is ondertussen een eeuwigheid geleden dat er nog een vervolg aan mijn China-verhaal is gebreid, hoog tijd dus om dit wat aan te vullen. Nu de examens met succes achter de rug zijn, was het snel afscheid toch ook wel hard. Krishan, Fabian, Kathy, Mira, en alle anderen, ze zullen gemist worden. Nu aan de andere kant, t is weer een reden te meer om te citytrippen eens we terug in dat europaland beland zijn. Momenteel is zowat iedereen die ik hier ken aan het rondreizen, maar geen enkele andere zot zag het zitten om mijn traject te volgen. Terwijl iedereen het warme Zuid- China, Thailand, Filipijnen verkiest, was mijn idee om het barre noorden te gaan verkennen. Want eerlijk gezegd, Thailand, zeker meer dan de moeite, maar ooit kom ik daar nog wel eens langs. Maar goed, terug naar mijn tripje. Maandag 17 januari de trein op, richting Beijing. Was daar al wel geweest, maar t schijnt dat men pas een man is als men de muur heeft beklommen, dus moest ik dat nog snel even gaan doen. Op weg naar die befaamde muur kruistte Ali de Pakistani mijn pad. Hij had het zelfde doel. Studeerde al 4 jaar in China, maar hat nog nooit de muur beklommen. Zodus, samen op weg. Enkele uren later stonden we daar. En gelukkig voor ons niet op een al te drukke dag, waardoor we de muur zo goed als voor ons alleen hadden. Aangezien iedereen die wil beklimmen kan het daar soms wel eens druk worden. ‘s Avonds was het de laatste avond van Ali in China, en dat moest gevierd worden natuurlijk. Het werd van laat naar vroeg tegen we in ons bed lagen, maar het was meer dan geslaagd. De volgende dag had ik toch wat nood aan wat rust en een wandelingetje in Beijing was meer dan genoeg. Des te meer omdat ik de volgende ochtend om 5u uit de veren moest om mijn trein te halen richting Haerbin. ‘k zag er al tegenop, want enkel staanplaatsen waren nog beschikbaar. En wetende dat de trip 8u zou duren, leek mij dat een behoorlijke uitputting. Maar aangezien je moet geloven in wat meevallers vond ik zowel een vrije zitplaats als een sympathieke reisgezellin die Engels kon. Zalig! Eens aangekomen in de stad van ijs, op zoek naar een hotel. Redelijk snel gevonden, maar als ik één raad mag geven aan toekomstig Chinareizigers, boek nooit een hotel naast een KTV (Karaoke). Tenzij je wenst mee te zingen uit je kamer.
En Haerbin, was ECHT wel frisjes. Tussen 12 en 15u30 was er een aangename -17 graden, maar daarna ging de zon weer onder en de temperaturen volgden die behoorlijk snel. Eens de zon onder is een mondlapske geen overbodige luxe en af en toe een chineeske tegenkomen met een zwarte (bevroren) wang of voorhoofd doet je toch even nadenken. Een uur was doenbaar in de koude, maar daarna was een warm onderkomen toch heel erg welkom. Nu, zelfs bij deze temperaturen gaat het Chinese straatleven onvermoeibaar door. Al heeft men zich op bepaalde vlakken ietsje aangepast. In plaats van levende vissen te verkopen zijn dit diepgevroren vissen geworden. Ijsjes neem je uit een kartonnen doos i.p.v. een diepvries en zelfs de tjoektjoeks hebben een ingebouwd stoofke.
Hoeja, Niet te vergeten hoogtepunten van Haerbin: De immens zotte ijssculpturen, verspreid over de hele stad, met twee volledige sneeuw-sculptuur parken. Om even een idee te geven. Er was een ijspaleis gemaakt die even groot was als 2 tenten ijssculpturen aan het Brugse station op elkaar. En dit is maar één van de… Moest dit in Brugge staan, ‘k zou nog wel eens langs gaan. Verder was ook de bevroren rivier best wel de moeite en natuurlijk de Russische invloeden in de stad (die ter hoogte van Vladivostok ligt…). En…net voor ik de trein opspring richting volgende bestemming ga ik nog even een Russisch maaltijdje achteroverslaan. Maar wat zie ik daar? Meer dan 30 Belgische bieren op de menukaart, in een Russisch restaurant, in China…? Straf!
Zo, Momenteel schrijf ik dit alles op nen ferry, want ja, wie ben ik zonder water?! En deze ferry brengt mij naar… Zuid - Korea!! Op naar deel twee van mijn reisje. Zal ongetwijfeld weer iets helemaal nieuws worden. In plaats van “ni hao” wordt het nu “Anneo hasseo” en “xiexie” wordt “gamsa amnida”. Tot daar mijn kennis van de Koreaanse taal. Gelukkig heb ik daar Bomi wonen, mijn klasgenootje die het wel ziet zitten om mij wat te gidsen in en rond Seoul. Wordt ongetwijfeld vervolgt…
