Belgische Zondag

Zozon zozondag het is hier zondag, een echte Belgische zondag hier, grijs, niet te warm en regenachtig. Doet me denken aan een typisch zondagochtendje, luisterend naar het leugenpaleis op de radio, en dan frietjes! Nja, dat zit er hier niet echt in. American style wedges kan je hier wel vinden in de betere westerse etablissementen, maar de echte Belgische friet, dat zou nu toch wel al eens beginnen smaken. Maar we mogen niet klagen over het lokale aanbod hier. We zijn ondertussen al 3 maanden ver en nog steeds heb ik niet te klagen over negatieve ervaringen op culinair gebied. Net weer een lokale eettent uitgeprobeerd, 8 yuan voor een maaltijd met zelfgemaakte noodles en alles vers, en bespoten, genetisch gemanipuleerd of niet, het smaakt verdomd goed. En daar zijn Stijn en Niels toch ook wel van overtuigd geraakt tijdens hun bezoekje aan dit prachtige land. Samen met hen heb ik de afgelopen weken n tiental dagjes het land doorkruist. Vertrokken richting Guilin, daar de machtige rijstvelden ingetrokken en er overnacht in een lokaal herbergje. Kennisgemaakt met de traditionele bevolking en hun toch wel harde leven daar. Begin maar eens je rijst te gaan plukken op al die terrassen. Daar is het nog allemaal handenarbeid, want met zwaar materieel raak je niet tussen die kleine rijstveldjes. Het leek op een bizar natuurfenomeen maar toch is het allemaal honderden jaren geleden door de mens gemaakt. Straf! Heel erg straf. Na de rijstvelden zijn we richting Yanshuo getrokken, een plek waar je dan weer echt de wonderlijke natuur terugvindt. Ovale rotsformaties die uit het niets ontstaan, mekka voor bergbeklimmers, maar ook er gewoon passeren geeft al wel een machtig gevoel. En Yanshuo zelf, dat was meer O O O Yanshuo, toerisme tot en met. Het leek wel op een après-ski dorpje, vol met toeristische winkeltjes en bars en restaurants in overvloed. Nu, van toeristische clichés, daar houden chinezen van, en dus hebben wij er ons ook maar aan overgegeven. Na enkele dagen daar te hebben verbleven was het tijd voor iets nieuws, Chengdu. Een van de economische metropolen in het zuidwesten van China, en dat was er aan te zien. Grijze huizenblokken, verkeerschaos tot en met en cultureel nu ook niet zo interessant. Dan maar een bergje beklimmen dachten we zo even. Wat een daguitstapje moest worden werd een tweedaagse, 52km trappen op en af tot een hoogte van 3000 meter, dat doe je blijkbaar niet in een namiddagje... Nu, We hebben de heiligste berg van China bedwongen, de apen overwonnen en overnacht tussen de Tibetaanse monniken. Een ervaring om niet te snel te vergeten.

Dit alles is ondertussen al weer n weekje geleden, Stijn en Niels zijn teruggekeerd naar ons Belgenland en ik heb me weer toegespitst op ons uniefke. Het was een productieve week, Mijn creativiteits onderzoekspaper begint wat vorm te krijgen, De groepswerken geraken in een volgend stadium en ondertussen zijn we ook actief betrokken in wat charity activiteiten van de internationale studentenclub. Volgende week organiseren we samen met hen een tweedehands beurs ten voordele van de kinderen in de bergdorpjes van west China. Ik en Fabian worden ingezet om de andere studentjes ervan te overtuigen veel geld te betalen voor waardeloze zaken. ‘K zie het al helemaal zitten. En aangezien alle chinezen zo zot zijn van Belgische chocolade (meestal het enige wat ze weten over ons landje) zal ik er ook n groot deel van mijn pralines aan schenken. Aan de reactie van onze Chinese medeorganisatoren alleszins al een schot in de roos, die willen er zelf al veel voor betalen, haha.

Smog

Wakker worden, pfft, ‘t is mistig buiten, ik blijf nog een uurtje liggen…

Uurtje later: wakker worden? Nog steeds mist, maar al heel wat kabaal op de straat. Misschien dan toch maar opstaan? Mijn huisgenootjes zijn er vandaag niet zodus moet ik mezelf maar entertainen. Dan maar de dag op het gemak beginnen met een kom Frosties. Dat tripje naar de Carrefour gisteren was het dan toch misschien wel waard geweest. Een theetje, met kraantjes water of van de fles? Een discussie waar we er hier niet aan uit raken, kraantjeswater is ongezond, maar als je het kookt? Zware metalen in het water? Ja, maar de flessen die hier gebruikt worden voor water bevatten ook chemische zaken die in Europa niet meer toegelaten zijn… Uit gewoonte ga ik toch maar voor het kraantjeswater.‘T moet mijn afweersysteem maar wat versterken. Ok, tijdens het ontbijd nog even snel online de morgen lezen. Even gniffelen bij het lezen dat Monseigneur Leonard een taart in het gezicht heeft gekregen. Ze zouden het hier niet moeten proberen vrees ik.

Net als ik het world wide web wil verlaten begint QQ op en neer te springen... Chinese msn... Yumi online, laat me weten dat ze haar droom om schrijfster te worden maar aan de kant geschoven heeft. Vader wil dat ze voor hem gaat werken als vertaalster. Gedaan met dromen over de mooie toekomst en terug naar de harde Chinese realiteit. Mss als hobby schrijven? Het wordt stil aan de andere kant van de lijn… Werken in China is hier een echte full time job. Veel vrije tijd is er dus niet… Ik laat Yumi en zend een berichtje naar mijn taalpartner of ze me wat nieuws van Shanghai kan laten zien… Helaas, Ze moet werken. Zondag is normaal haar rustdag, maar vandaag vervangt ze een collega, dus dan maar geen break deze week. Nu, hier vinden ze dat niet zo erg, want dan geeft ze ook geen geld uit. Wel te verstaan, als je moet toekomen met een inkomen van 250 euro per maand… Het laat je toch even nadenken over onze eigen uitgaven…

Het is ondertussen middag en ik besluit dat ik toch maar eens naar buiten moet. Het is een ideale dag om te verdwalen in de “suburbs” van onze grote stad. Blijkt dat de mist een dichte smoglaag is. De maskertjes verschijnen steeds meer en meer in het straatbeeld. Zou het einde van de expo daar iets mee te maken hebben?

Sinds deze week heb ik alvast 2 rookpluimen aan de horizon ontdekt. Fabrieken die me voordien niet opgevallen waren… Misschien moet ik me ook maar eens een maskertje aanschaffen. Er is alvast keuze genoeg. Ik wandel en wandel, op de tonen van Kings of Convenience passeer ik wachtende Chinezen, wachtend op de hoek van een straat, wachtend op een job… of dat laat het bordje op de stoep dan toch weten.

Na een poosje beland ik in een nieuwe mensenmassa. Rommelmarkt zo blijkt. Even verder herken ik baoshan lu. Ook wel elektronica city te noemen. Iedereen heeft er zijn eigen e-winkeltje, vermaakt op straat tv’s, computers,… t is een gezellige chaos. Even verder staan er opvallend veel mensen samen… een accident gebeurd? Oudjes die mahjong spelen? Neen, 3 acrobaatjes (tussen de 8 en den 14 schat ik) stelen er de show met hun simpel, maar best wel spectaculaire circus voorstelling. Echt gelukkig zagen ze er niet uit, maar het geld rolde wel redelijk vlot voor hen. Gelukkig, want veel kan je zo direct zelf niet veranderen aan de situatie. Nu maar hopen dat ze niet in opdracht van werken…

Telefoon. Kathy aan de lijn, vraagt of ik zin heb om vanavond naar de teppanyaki te gaan. Ik heb wel wat honger, en als afwisseling van het ietwat ongezondere streedfood is het misschien wel geen slecht idee. Reservatie voor 10 personen hoor ik wat later, t zal dus wel gezellig worden.

to the end of the earth and back

21u30, het is donker in Shanghai, eindelijk weer wat rust in ons stadje. Hoewel als ik door mijn raam de diepte in kijk zie ik onze vrienden nog steeds dumplings, loempias en andere lekkere en minder lekkere zaken verkopen. Ze waren blij ons terug te zien gisteren, leenden zelfs hun schamele paraplu uit, we kregen extra veel vlees en een vijfde loempia voor de prijs van 4. Chinezen zijn vriendelijke mensen, daar ben ik nu wel zeker van. En ze hebben het gemerkt dat we even van de vakantie geprofiteerd hebben om het land te verkennen. Jammer dat we de verhalen niet kunnen vertellen, want ook al doen we hier ons uiterste best om ons verstaanbaar te maken, Onze kennis van de Chinese taal is toch nog steeds zeer beperkt.

En reisverhalen zijn er wel. In onze eerste korte vakantie zijn we met ons 3 naar Huang Shan getrokken. Ook wel de gele berg genoemd. Er wordt gezegd dat dit de mooiste berg van China is, op Google zijn er prachtige foto’s van te vinden en het diende als decor voor Avatar. Helaas moest het net 4 dagen bewolkt zijn, waardoor we hoofdzakelijk wolk zagen in plaats van een “gele berg”. Een jammere zaak, maar we hebben ons best wel geamuseerd in en rond onze hostel. Ons tweede reisje was iets verder in de hoop het slechtere weer te ontlopen, op naar de tropen, op naar Hainan, een tropisch eiland in het zuiden van China. Een eiland met stranden en relatief proper water, wat toch wel een uitzondering is aan de Chinese kusten. Helaas net op een moment dat er het meeste regen valt van de laatste 15 jaar en dat zo’n half miljoen inwoners geëvacueerd worden door overstromingen komen wij daar toe. Niet echt wat we verwacht hadden. Het lijkt wel alsof het weer wil dat we in Shanghai blijven. Nu, als het zeewater 30 graden is en er zijn golven van 3 meter voor de kust, dan denk ik: surfen! Endus, dag 1 hebben wij, de boys al surfend doorgebracht, terwijl ons vrouwelijk gezelschap onder een parasolletje bleef hopen op een sprankeltje zon. Tevergeefs dus. Verder hebben we er de Ritz Carlton faciliteiten benut en heb ik, weigerend om elke dag aan het strand te gaan liggen, een motortje gehuurd en 3 dagen op het eiland rondgereisd. Machtige ervaring! Hainan is een eiland weeral vol contrasten, met aan de mooie stranden de meest luxueuze hotels, maar daarbuiten niets dan arme dorpjes en niet bepaald attractieve steden. Maar of de Chinezen daar nu minder tevreden zijn, daar heb ik mijn twijfels bij...

Terug in Shanghai begint Tongji daxue zich toch ook meer en meer op te dringen. Vandaag een eerste presentatie gegeven rond ons groepswerk, andere groepswerken raken ook van start en mevrouw chinees denkt dat wij hier enkel zijn om chinees te leren. Verder begint mijn researchprogram eindelijk ook wat vorm te krijgen en dan is er natuurlijk nog die thesis waar aan gewerkt moet worden. Misschien moet ik er dit weekend maar eens een gedacht van maken...

Massage en Souvenierstad

Massage, massage? De chinezen zijn er zot van en dus konden ook wij niet achterblijven. Na een hele dag toerist spelen in eigen stad hadden onze voeten dit wel verdiend. En voor de prijs moet je het niet laten hier, een uurtje professionele voetmassage, ‘n theetje en ondertussen een filmpje erbij voor de helft van wat je in België voor de cinema betaalt... Het was een mooie afsluiter van een mooie dag.

Een toerist die Shanghai bezoekt, die paradeert langs de Bund, Nanjing Dong Lu en slentert daarna door de “oude stad”. De eerste twee hadden we al achter de rug en nu was het dus tijd voor deel drie. Eens aangekomen waanden we ons inderdaad in een andere stad, maar helaas niet diegene die we voor ogen hadden. Dit deel had meer weg van souvenirstad dan echt authentiek te zijn. Toegegeven, de oude architectuur was aanwezig, maar in elk huis/gebouw steekt het vol van de souvenirwinkeltjes en uiteraard konden ook de Häagen Dazs, Mc Donalds en Starbucksen van deze wereld niet ontbreken. Voor mij een wat afschrikwekkend fenomeen, maar de Chinezen houden er duidelijk van. Want het zat er meer dan afgeladen vol. Een fenomeen die je in Shanghai wel meer tegenkomt, maar dit was toch wel een extreem geval. De nood was dan ook groot om even te bekomen van al deze drukte en zo zijn we in een moskee beland. Het bleek de oudste van de stad te zijn en een Canadese moslim/tourist heeft ons wegwijs gemaakt in het moslimwezen. Zo hebben we meteen eens een gebed meegemaakt. Best wel interessant om te zien hoe het eraan toe gaat daar. En dankzij deze man heel wat bijgeleerd over hun visie. Erg verrijkend en leuk te horen na de vele negatieve verhalen waarmee het islam telkens in het nieuws verschijnt.

Morgen helaas geen echte zondag voor mij, want die gekke chinezen zijn op het idee gekomen dat vakantiedagen ingehaald moeten worden in het weekend. En aangezien we volgende week 3 dagen vakantie hebben, moeten we de dagen dus deze en volgende week in het weekend inhalen. Een niet zo toffe gedachte maar veel discussie valt hier niet over te voeren. Rare jongens zou ik zo zeggen.

Bij deze heb ik dus ook mijn eerste week aan de unief hier overleefd. De proffen kunnen min of meer wel wat engels, maar bij de een is het toch al wel wat beter dan de ander. Ook het niveau van lessen is sterk wisselend. Nu, we zien wel hoe het verder loopt. Enkel die verplichte aanwezigheid, daar zou ik het nog wel eens moeilijk mee kunnen krijgen, het zal wennen worden. Van Chinees hebben we ondertusen al 3 lessen achter de rug en ik zie het nog steeds zitten, alvast een goede zaak! Nuja, veel meer dan klanken nabootsen en liedjes zingen hebben we nog niet gedaan, maar ’t is alvast een begin. Ik hoop echt dat ik binnenkort wat simpele conversaties kan houden met de lokale bevolking.

Want ja, we doen er alles aan om zo goed mogelijk te integreren in dit immense land. Onze eerste karaoké-avond zit er op, zijn de plannen er om binnenkort te gaan gamen in zo’n gaint chineese speelzaal. Daarnaast heb ik het begin deze week als eerste aangedurft om streetfood uit te proberen. Iedereen verwachtte hier dat ik een week met krampen ging rondlopen, maar gelukkig had ik er geen last van en de darmproblemen bleven dan ook uit. Sindsdien zijn we er hier behoorlijk aan verslaafd geworden en wordt er nog maar bitter weinig gekookt. We zien het als een sociaal project, goed voor de straateconomie, we leren de cultuur beter kennen, oefenen ons chinees met de verkopers en ja ze beginnen ons al te kennen. Telkens we nieuwe woordjes kennen, proberen we ze uit bij hen. Dit leid momenteel best wel nog tot grappige situaties. Maar met een lach, goede wil en veel gebaren geraak je er hier ook wel...

The Truman Show

Can I have a picture with you? Een vraag waarmee ik nu toch al enkele keren geconfronteerd ben geweest. Nochtans zijn we hier in de expatmetropool verre van de enige westerlingen. Nu, zoals alles went ook dit wel, al is het Truman show gevoel toch nooit ver weg. Want op de een of andere manier valt alles steeds net te goed in zijn plooi. Op zoek naar een klein “Peking duck” restaurantje in de Beijingse Hutongs, even de weg kwijt en daar komt al een riksja aan. Een echte Chinees, maar met een blad waar ons restaurant ook op terug te vinden is. Toeval...? Scheelt er iets aan het appartement? Even naar de overkant van de straat en Alice (onze agent) staat te springen om ons te helpen. Ook de helpende hand van ons chinees studentje kwam net op het goede moment en toekomen aan het Belgisch pavilioen op de expo, voor een gesloten deur staan maar dankzij een vriendelijke baarvrouw toch nog binnen raken, het loopt allemaal echt wel vlot hier. Verder krijg ik soms ook de indruk dat ik steeds de zelfde mensen tegenkom, maar dan net iets anders. Het stiekem kijken van de vooral jongeren past hier ook wel bij en natuurlijk niet te vergeten de miljoenen camera’s die overal, maar dan ook overal op ons gericht zijn...

Het onveiligheidsgevoel wordt hier systematisch hoog gehouden door alle voorzorgsmaatregelen die er getroffen worden. Overal camera’s, politie die af en toe in formatie door de straat marcheert en de systematische rugzakscan aan elke metrohalte doen denken aan een immense angst voor aanslagen. Met als hoogtepunt de controle aan de wereldexpo. Ik werd er volledig gefouieerd en ook mijn portefeuille en schoenen werden grondig onder de loep genomen. Elke diende te drinken van haar water, haar zonnecrème én deo gebruiken. Dit om zeker te zijn dat er geen bijtende producten binnengesmokkelt worden. Nochtans of misschien dankzij (al betwijfel ik dit) is deze grootste grootstad er een waar ik mij echt wel veilig voel. Een heel verschil met Parijs, Madrid, Brussel..

take off...

Met enkele dagen vertraging komt deze blog dan toch nog op zijn pootjes terecht. Dit dankzij een eerste rustpunt na drie dagen overvol met nieuwe impressies, ervaringen en gewenning aan dit kersverse leventje zo’n kleine 10000 km verwijderd ons o-zo-kleine, onbekende België.

Onbekend, want hoe graag men hier ook contact wensen te leggen met Steven de westerling, hoe genant ze het steeds weer vinden om toe te geven dat ze ons Belgenland niet kennen. Ook Brussel of Hoofdstad van Europa laat geen belletje rinkelen. Dit op 1 oudere uitzondering na dan die hem nog iets meende te herinneren van de wereldoorlog. Sindsdien kom ik dus uit dat kleine landje naast Frankrijk.

En laten we daar deze blog dan ook maar starten.

Maandag, kort na de middag is het dan zover, samen met Roos gaan we langs de eerste douane. We kijken achterom, nog een laatste maal zwaaien naar de halve familie en we gaan er vandoor, op naar het vliegtuig. Hainan Airlines verwelkomt ons met een chinees avondmaal, zo rond 2u s middags. Blijkbaar werden we meteen naar de Chinese tijd versast. Buiten de krappe zeteltjes viel het vliegtuig best wel mee. K zal het maar steken op het grootte verschil tussen ik en de Chinezen. En dat communicatie niet van een leien dakje ging lopen, daar had ik mij al op voorbereid, maar dat ze mij op het vliegtuig een koffie serveren in plaats van een zwarte thee, daar had ik het toch wel wat moeilijk mee. Nu, we zijn flexibel en zodus heb ik daar mijn eerste koffie in jaren gedronken.

Toegekomen in Shanghai airport, dinsdag om 6u30 lokale tijd vliegen we er meteen in door de maglev te nemen naar de city center. Dit is een magnetische trein die zweeft boven zijn spoor en daardoor heel erg snel kan gaan. Helaas was het bij ons nog te vroeg en ging ie nog niet op topsnelheid waardoor wij maar een “schamele” 300 km/u haalden. En eerlijk gezegd, zo speciaal was deze maglev nu ook weer niet.

De metro erna trok al wat meer op hoe we Shanghai voor ons zagen. Op spitsuur voor het eerst in de Shanghaieese metro, t is een belevenis! We dachten vlak bij ons hostel te zijn, maar met bagage voor 5 maand en ondertussen een heel erg drukkende warmte was elke meter toch wel een uitputting. Net op het moment dat de ergernissen van alle gapende chinezen in ons naar boven kwamen komt Tony zijn hulp aanbieden, een studentje in zijn laatste jaar middelbaar die zijn engels wat wenst te oefenen met ons en graag onze zak een eindje helpt dragen. Een welkom gebaar en een eerste aangename ervaring met de chinezen. Een zakcentje wou hij niet, maar ons gsmnummer maar al te graag. Dat kreeg hij met alle plezier want ook hij had het gewicht van de valies toch wel wat onderschat.

Na een verfrissende douche in de hostel zijn we meteen de stad in getrokken om een idee te krijgen van deze immense stad. Maar ook om de eerste zaken te regelen.

S’avonds nog een Jintao gedronken (chinees bier) op het dakterras van de hostel waar een fantastisch zicht was op pudong met zijn grote torens die zot verlicht zijn.

De volgende dag was het weer vroeg uit de veren om op tijd aan de universiteit te raken. Een nutteloze onderneming, want daar bleek dat we ons maar 7 september moeten inschrijven. Nu, we waren niet de enigen die daar stonden te draaien en zo was er al de eerste kennismaking met enkele schoolgenootjes. S middags langsgeweest op mijn mogelijk kot, en ik ben nu niet echt kieskeurig, maar het was er om het zacht uit te drukken toch niet al te proper. Terug op de hostel zijn we op een sympathieke Berliner gebotst die al vier dagen hopeloos op zoek was naar een appartement. De beslissing was er snel om met ons drie zelf iets te huren en zo kwam het ervan dat we in de late namiddag in het immo-kantoor beland zijn.

Momenteel hebben we een optie op een mooi appartementje in Rainbowcity. Maar we zullen maandag pas nog eens terug gaan om te kijken of alles in orde is en dan definitief te tekenen. Want nu ontbrak er nog een bed en een kast. Ze beloofden ons wel dat dit in orde ging komen, maar op zo’n zaken moeten ze niet met onze voeten rammelen. Hopen dus dat maandag alles in orde is.

Nu dit min of meer in orde is en we maar 7 september terug op de unief moeten zijn profiteren we er van om al een eerste citytripje te doen naar die andere grote stad, genaamd Bejing. Dit ook omdat daar een vriendin van Roos gestrand is. Ons plan was om de dinsdagavond de nachttrein te nemen, maar bleek dat wij aan het misse station stonden. Voor niets een Tyfoon getrotseerd en helemaal doorweekt naar dat station gespurt. Daar ging onze trein, zonder ons. En ja, het bleek op het ticket te staan, maar daar is dan wel enige kennis van de Chinese taal voor nodig... Gelukkig mochten we het ticket omruilen zonder extra kosten. Roos heeft dan de dagtrein genomen, haar vriendin tegemoet, maar na mijn Sziget treinavontuur van 20uur had ik daar niet bepaald veel behoefte aan. Zodus heb ik besloten om s avonds de nachttrein te nemen.

En dit is dan ook de plek waar ik momenteel op mijn flaptop aan het typen ben. Nen slaaptrein van een niveau die ik nog maar zelden in europa gezien heb. Met persoonlijke tv, sletsjes en tafelkleedjes, ‘t is een mooie manier om Bejing tegemoet te komen...en dit eerste deeltje te beëindigen.